Ying hung boon sik II, John Woo, 1987.

Za to gdy w ruch rusza broń palna, a postacie rozpoczynają wymianę amunicji i materiałów wybuchowych, wtedy reżyser naprawdę pokazuje na co go stać. Nie obędzie się bez eksplodujących samochodów, strzelanin z mnogą ilością przeciwników, scen w wąskich korytarzach. Zobaczymy też świetny pojedynek jeden na jednego, który przepisuje walki kung-fu z filmów wuxia na gangsterskie kino akcji, zapewniając widzom emocjonujące sceny. Ponadto Lung Ti, który osiągnął sławę dzięki scenom walk wręcz w produkcjach typu Tien ya, ming yueh tao (znany też jako The Magic Blade, 1976), ma tutaj okazję podnieść miecz i pokazać, że nie zapomniał, jak go użyć, by pozbyć się kilku przeciwników w bardzo szybkim czasie.

 

Więcej: http://www.noircafe.pl/byle-do-jutra-2/

Ying hung boon sik, John Woo, 1986.

Widać więc wyraźnie, że w produkcji pojawia się także spora doza sentymentu za dawnymi, prostszymi czasami, kiedy wiadomo było, komu można ufać, honor kierował poczynaniami przestępców, a przyjaciele nie wbijali sobie noża w plecy. Ten okres, pokazany w radosnych scenach początkowych, znika jednak bezpowrotnie. John Woo pokazuje, że nastąpiła zmiana. Każdy może być zły, każdy może zdradzić, a akcja jest bardziej agresywna, nieprzewidywalna i widowiskowa. Mimo to „stara gwardia” wychodzi ostatecznie na powierzchnię i pokazuje, że nawet w czasach zgnilizny mentalnej ludzka godność i szacunek liczą się najbardziej.

 

Więcej: http://www.noircafe.pl/byle-do-jutra/